Persbericht : Opgepast voor een wolf in schapenvacht !!

De Minister en de natuurjongens willen wolven in Vlaanderen. De schapenhouder draait nu op voor de lasten en de kosten.
De schapenhouderij, en bij uitbreiding de veehouderij, in Vlaanderen is de enige sector die de lasten (lees: verlies aan dieren, extra kosten, extra arbeid, confrontatie met dierenleed en stress) moet dragen omwille van de aanwezigheid van de wolf in Vlaanderen. Dit staat in schril contrast met de berichtgeving in de media en de toelichting door de wolvenliefhebbers, die de schapenhouder in de rol van schuldige willen duwen. Voor de schapensector is deze eenzijdige en tendentieuze benadering onaanvaardbaar !

Anderzijds heeft Minister Zuhal Demir de jongste week de schapenhouders tweemaal opgeroepen om met investeringssteun hun weideafsluitingen wolfproof te maken. MAAR de toegepaste investeringstoelage is verre van voldoende om alle kosten van de schapenhouder te dekken !

Wat wij, namens de Vlaamse schapenhouders, vragen is :

  • Respect , geen betutteling of beschuldigingen,
  • Vergoeding van ALLE gemaakte kosten, inclusief arbeids- en onderhoudskost, voor het elektrisch afsluiten van de weiden om ze wolfproof te maken : De huidige 80% investeringssteun vanwege Vlaanderen betekent amper 44 % van alle kosten op jaarbasis (en 25.8 % over 5 jaar berekend) , die de schapenhouder moet maken om zijn dieren te beschermen.
  • Een realistische schadevergoeding voor gedode en gewonde dieren; inclusief vergoeding voor nazorg en abortussen als gevolg van de veroorzaakte stress,
  • Tijdige uitbetaling van de gemaakte kosten (nu wachttijden tot één jaar !),
  • Vaststelling van de schadegevallen door een neutrale commissie, paritair samengesteld natuur-landbouw,
  • Actuele en volledige lijst van alle schadegevallen, inclusief de uitbetaalde vergoedingen (cfr. Nederland) , die publiek consulteerbaar is, (nu laatste invulling 6/7/20),
  • Het wolf-fencing-team laat zich begeleiden door een landbouwdeskundige, respecteert de bio-veiligheidsnormen op de veebedrijven en plaatst afsluiting op de perceelsgrenzen zoals het hoor.
  • Duidelijkheid omtrent de koppeling van het wolfproof zijn van afsluitingen (beoordelingscriteria, wie beoordeelt) en het al of niet vergoeden van verliezen in de toekomst,
  • Meer moed om de probleemwolven te identificeren en onmiddellijk te verwijderen (Billie was hier een voorbeeld van een zwakke benadering) . Beslissingen omtrent probleemwolven kunnen niet éénzijdig door ‘natuur’ genomen worden.
    De afgelopen periode zijn er stappen gezet via het wolvenplan en het protocol voor probleemwolven, maar deze stappen zijn absoluut onvoldoende om in de toekomst de relatie veehouderij-wolf op een serene manier te laten evolueren. De huidige financieringsmaatregelen zijn niet van aard om de schapenhouders te motiveren om werk te maken van beveiliging. De sector wil niet de dupe zijn van het wolvengebeuren en het grote deel van de kosten hiervoor zelf dragen !!
    De landbouwsector(veehouderij) wil als evenwaardige partner, naast natuur, bij de belangrijke beslissingen betrokken worden.

Vzw Vlaamse Schapenhouderij (VSH)
info@vsh.be; www.vsh.be; Contact : André Calus, voorzitter

Toelichting bij het persbericht

De vzw Vlaamse Schapenhouderij (VSH) is een koepelvereniging voor verenigingen en instellingen in Vlaanderen, die begaan zijn met de toekomst van de beroepsmatige schapenhouderij. VSH werd opgericht op 01/09/1989.

Respect, geen betutteling of beschuldigingen

Als veehouders/schapenhouders worden we de jongste jaren , sinds één of meer wolven de weg naar Vlaanderen gevonden hebben , geconfronteerd met een algemene teneur van éénzijdige berichtgeving, zowel vanwege de media als vanwege de natuur-verbonden organisaties en instellingen, en met uitspraken die, als het om schadegevallen gaat, de veehouder/schapenhouder als onwillig, naïef en nalatig bestempelen.

De druppel die de emmer doet overlopen is de eindejaarsuitzending van TV Limburg met als titel ‘Het jaar van de wolf’. Als het om de wolf gaat, zijn er een massa mensen die uit engagement of sympathie of omdat ze er beroepshalve voor betaald worden ‘hoera’ roepen, maar er is één groep binnen onze samenleving, die met de problemen opgezadeld wordt en in zijn inkomen en voortbestaan geraakt , en dat zijn de schapenhouders en straks misschien ook andere veehouders (want er zijn al runderen, kalveren of veulens gedood door wolven). Maar toch was er in de veertig minuten durende uitzending van TVL geen plaats aan de tafel voor een schapenhouder. Van éénzijdige (tendentieuze) berichtgeving gesproken !!

Er wordt gepraat over ons, niet met ons.

Mogen wij het voor éénmaal duidelijk stellen namens de Vlaamse schapenhouders, dat wij deze éénzijdige, weinig objectieve benadering van de relatie tussen wolf en landbouw niet meer aanvaarden !

Dat de wolf een verrijking is van onze biodiversiteit in Vlaanderen stelt niemand in twijfel. Maar dat de aanwezigheid van één of straks wellicht meerdere roedels voor een reeks problemen zorgt, daar wordt in media en communicatie ofwel omheen gefietst ofwel worden deze problemen geregeld geminimaliseerd.

Binnen het natuurbestel is de wolf een super-predator (zoals in de Limburgse TV-uitzending gesteld) . Maar buiten het ‘natuurbestel’ in confrontatie met de gestructureerde landbouw/veehouderij en zelfs met de samenleving in ons dichtbevolkte Vlaanderen is (of kan) de wolf een moordenaar (zijn). En een moordenaar, die niet alleen voor de eigen voedselvoorziening doodt, maar ook om het plezier van het doden. Het is logisch, verstandig en maatschappelijk ten zeerste verantwoord dat de mens de controle over deze super-predator in eigen handen houdt en dat is met de huidige regelgeving te weinig het geval.

Het zal duidelijk zijn dat de éénzijdige en bij wijlen neerkijkende houding van natuur- en wolven-vrienden een wantrouwen heeft gecreëerd binnen de veehouderijsector. Respect en constructief samen zoeken naar oplossingen is soms ver weg. Aan dictaten hebben we geen boodschap.

Wij verwachten van onze overheid en van de overheid-gerelateerde diensten dat ze hun beleidsdoelen realiseren, maar met respect voor de sectoren, die door dit beleid benadeeld en economisch geraakt worden. Respect mag hier ruim geïnterpreteerd worden en verwijst niet alleen naar de nodige financiële compensaties, maar ook naar een gelijkwaardige behandelingen en evenwaardige inspraak. Respect betekent ook dat vaststellingen niet éénzijdig gebeuren door natuurmensen, maar tegensprekelijk, zoals dit bij mogelijke conflictsituaties courant gebeurt. Respect betekent dat er volledige, actuele en controleerbare statistieken publiek beschikbaar gesteld worden omtrent de schadegevallen. Respect betekent dat beslissingen omtrent probleemwolven na gezamenlijk overleg worden genomen en uitgevoerd.

De kosten en de vergoedingen

Er wordt geregeld vlotjes gesteld dat als de weiden wolfproof afgesloten worden er geen schade meer zal zijn door wolven. Maar de vragen zijn : wat kost het wolfproof maken van een weide? Welke zijn de kosten-componenten ? Over welke arealen aan weiland gaat het in ‘wolven-gebied’ ? en is het realistisch al deze percelen wolfproof te maken? En vooral welk deel van deze kosten wordt nu door de Vlaamse overheid vergoed?

Een vaste afsluiting rond een schapenweide bestaat klassiek uit palen met 3 m tussenafstand en een schapendraad van 80 à 100cm hoogte. Wolfproof maken betekent dat er aan de buitenzijde van de bestaande afsluiting twee stroomdraden bevestigd worden en dat door een bijkomende stroomdraad boven het bestaande schapengaas op 120cm hoogte het overspringen door de wolf verhinderd wordt.

De kostprijs om bij bestaande weiden de nodige aanpassingen te doen om de wolven buiten te houden via bijkomende elektrische bedrading en aansluiting op het stroomnet bestaat uit materiaalkosten, uit bijkomend handwerk voor de plaatsing en daarnaast moet onder de omheining gedurende minstens 8 maanden per jaar om de drie weken gemaaid worden om de nodige spanning op de draden te houden (6 000volt). Er is dus niet alleen een installatie-kost (materiaal + arbeid) , maar ook een jaarlijkse onderhoudskost. Voor kleinere percelen liggen de kosten hoger dan voor grotere weiden (relatief meer omtrek/omheiningen).

De geschatte kosten voor aanpassing van de klassieke bestaande omheiningen met schapendraad van 80cm hoog voor resp. een perceel van 1 ha of een perceel van 24are zijn weergegeven in onderstaande tabel :
——————————————————————————————————————————-
een perceel van 1 ha met 500m omtrek een perceel van 24are met 222m omtrek
——————————————————————————————————————————–
Eénmalig :
Materiaal 2 050€ 1 470€
Arbeid 1 000 à 1 350€ 500 à 600€

Totaal installatie 3 050€ 1 970€

Jaarlijks :
Onderhoud per jaar 660€ (40u) 330€ (20u)
——————————————————————————————————————————-
Totaal Installatie en onderhoud 1 jaar
3 710€ 2 300€
Subsidie van Vlaanderen = 80% van materiaalkost
1 640€ 1 176€
Subsidie in % van totale jaarkost van jaar 1
44.20 51.13
Subsidie in % van installatiekost en kost 5 jaar onderhoud
25.83 32.49
——————————————————————————————————————————-
De installatiekost (materiaal + arbeid) voor het wolfproof maken van bestaande klassiek afgesloten schapenweide kan variëren tussen 3 000€/ha en 8 000€ per ha voor de kleinere percelen.
Voor andere flexibele (=niet permanente) afsluitingsvormen (zoals flexinetten) komt de meerkost om wolfproof te werken al snel op 2 000€ per ha. (netten van 120cm tov nu 90cm hoog).
De jaarlijks terugkerende onderhoudskost voor het maaien ligt boven de 600 € per ha.

De huidige subsidie van de Vlaamse Overheid bedraagt 80% van de materiaalkost.
Zoals uit de tabel blijkt : als we alle kosten te doen in jaar 1 van de aanpassing van de afsluiting bekijken voor een perceel van 1ha komt Vlaanderen tussen voor 44% van de totale kosten . Kijken we over een periode van 5 jaar dan is de totale kost : 2050 + 1000 + (5 x 660) = 6350€ met dezelfde tussenkomst van 1640€ , dus over 5 jaar bekeken komt Vlaanderen tussen voor 25.8% van alle kosten om 1 ha weide te beveiligen tegen wolven. Kijken we alleen op korte termijn dan draagt de schapenhouder minstens de helft van alle kosten. Hoe kan men dit politiek en maatschappelijk verantwoorden ??

Welke arealen weide worden gebruikt voor schapen alleen in wolvengebied?

Het wolvengebied is ingedeeld in een rode, oranje en gele zone, samen goed voor 60% van de provincie Limburg en ongeveer één derde van het arrondissement Turnhout. We ramen (want op basis van privacy wordt nogal discreet omgegaan met toch officiële cijfers) dat in deze zone er ongeveer 13 500 ooien (met lammeren) gehouden worden. In functie van de bezetting per ha in al of niet beheersomstandigheden , betekent dit dat de schapen binnen het wolvengebied ergens tussen 2 000 en 2 500ha begrazen, misschien is dit areaal groter.

Tabel kosten en subsidie om de schapenweiden in het wolvengebied wolfproof te maken :

1 ha 2 250ha
———————————————————————————————————————
Kost wolfproof maken jaar 1 3 710€ 8 347 500€
Subsidie Vlaanderen 1 640€ 3 690 000€
Kosten te dragen door de schapenhouders 2 070€ 4 657 500€
———————————————————————————————————————
Deze tabel spreekt boekdelen :

Als van de schapenhouder verwacht wordt binnen afzienbare tijd alle schapenweiden in het wolvengebied wolfproof te maken dan moet onder de huidige regelgeving de sector zelf 20% van de materiaal kost en al het handwerk financieren , dit betekent dat de schapensector binnen het wolvengebied, omdat Vlaanderen (en EU) wolven wil , zelf minstens 4.6 miljoen euro moet ophoesten. (Of zelfs meer voor de kleinere percelen). Voor een weinig rendabele sector is dit onhaalbaar, onbetaalbaar.

(En let wel :Dit betreft ENKEL het areaal dat nu door schapen begraasd wordt, nemen we ook de weilanden mee voor paarden en rundvee dan kan de totale kostprijs voor het wolfproof maken oplopen tot 70 à 90 miljoen euro.)

Met het huidig beleid is de schapensector in deze regio op termijn gedoemd om te verdwijnen. Want voor elk volgend jaar is er binnen wolvengebied nog anderhalf miljoen euro aan kosten voor het maaien onder de draden en ook dit wordt momenteel niet vergoed .

Gegeven al het voorgaande vraagt de schapenhouderij-sector aan het beleid om het subsidiëringsbeleid grondig te herzien en niet alleen 100% van de bewezen materiaal-kost in rekening te brengen , maar ook een vergoeding te voorzien voor al het extra handwerk EN voor het jaarlijks onderhoud. Pas dan kunnen we van een ernstig beleid spreken, waar de lasten van de aanwezigheid van wolven niet door één sector moeten gedragen worden.

Haalbaarheid wolfproof maken alle weilanden

Los van de algemene stelling en teneur dat het wolfproof maken van de weilanden het schade probleem zal oplossen, wat door het aanpassingsvermogen en de leergierigheid van de wolf snel zal omzeild worden (zoals buitenlandse ervaringen leren) , is het voor mensen met terreinkennis duidelijk dat alle schapenweiden wolfproof afsluiten een onhaalbare kaart is. Dit o.a. omwille van de eigenheden van sommige terreinen, afsluitingen op perceelsgrenzen ….
Het elke nacht opstallen van de dieren, zoals geregeld gesuggereerd wordt , is voor veel bedrijven onhaalbaar. In Frankrijk hebben de wolven hun jachtstrategie trouwens al aangepast en komen ze nu bij klaarlichte dag de kuddes aanvallen.
Bij ons worden o.a. ook schapen gehouden langs waterlopen, zonder dat daar een afsluiting staat. Gezien de wolf zich ook al zwemmend kan verplaatsen, zouden ook deze waterkanten moeten afgesloten en geregeld gemaaid worden. Dit zal ook voor een gedeeltelijke vernietiging zorgen van specifieke natuur en specifieke vegetatie op de oevers.

Impact op de Biodiversiteit

De aanwezigheid van de wolf zal op diverse niveaus schadelijk zijn voor de biodiversiteit.
Heel wat schapen worden in het kader van natuurbeheer ingezet om de diversiteit aan vegetatie te verruimen. Als het aantal schapen daalt zal dit voor de natuurontwikkeling gevolgen hebben.

Verder is bij veel weiden de diversiteit van de vegetatie het grootst aan de perceelsranden. Het 2 of 3 wekelijks wegmaaien van de vegetatie onder de omheiningen om voldoende stroomsterkte te houden zal telkens weer de natuurlijke fauna en flora in deze stroken grasland verstoren.

Nu wordt in de natuurgebieden vooral aan beheer gedaan door gebruik van onze oude en zeldzame schapenrassen. Europa stimuleert de instandhouding van deze rassen om de genetische diversiteit te verhogen /te bewaren. Naarmate de schapen het slachtoffer worden van de wolven verdwijnt telkens een stuk genetisch potentieel. Ook dit verdient een ernstige overweging!

Vaststelling van schade en schadevergoeding voor gedode dieren

De vaststelling van schade gebeurt nu door een medewerker van ANB en de DNA-analyse gebeurt in een eigen labo. Het zou heel wat meer vertrouwen wekken mochten deze vaststellingen van landbouwschade tegensprekelijk gebeuren in aanwezigheid van een vertegenwoordiger natuur en een vertegenwoordiger vanuit de landbouwsector.
De melding van schade omvat momenteel ook twee stappen, naast de onmiddellijke melding moet er ook nog een formulier binnen de twaalf dagen ingevuld worden. In het kader van de administratieve vereenvoudiging en om te maken dat iedere getroffene krijgt waarop hij recht heeft is het aangewezen deze stappen samen te voegen en in aanwezigheid van de vaststellingscommissie die gegevens elektronisch te registreren.
Bij nazicht van de gepubliceerde lijst van schadegevallen in Vlaanderen zijn er enkele opvallende vaststellingen, die vragen doen rijzen : vooreerst valt op dat heel wat schadegevallen, als door honden veroorzaakt, weergegeven worden. Schapenhouders met jaren ervaring beoordelen dit als ‘niet normaal’. Een degelijk onderzoek wat hier aan de hand is met deze doodsoorzaak-kwalificatie is aan de orde.
Ten tweede valt op dat nu de laatste schademeldingen dateren van 6 juli 2020. Dus een half jaar geleden. Actueel zijn is iets anders !
Ten derde wordt in Nederland ook, in het kader van transparantie, telkens exact het uitgekeerde vergoedingsbedrag vermeld, in het kader van bestuurlijke openheid zou dit op zijn minst ook in Vlaanderen mogen gebeuren. Ook wordt daar telkens vermeld welke wolf juist bij het schadegeval betrokken was. Voor de beoordeling van wolvengedrag is dit zeker interessant.
Momenteel is er een schaderegeling voorzien voor de gedode dieren door de wolf. Het is hierbij opvallend dat de in Nederland uitbetaalde vergoedingsbedragen per dier een stuk hoger liggen dan de vergoedingen in Vlaanderen.
Naast het doden van dieren worden geregeld ook dieren door de wolf verwond, waarbij interventie (al of niet meerdere malen) van een dierenarts nodig is. Soms vallen deze dieren later toch nog uit. Andere dieren die opgejaagd zijn tijdens de dracht zullen alsnog enige tijd nadien verwerpen. Het is zeer wenselijk dat in een schadedossier ook alle bijkomende onkosten van verliezen en dierenartskosten mee vergoed worden.

Betaling van vergoedingen

Er zijn ons gevallen bekend waarbij de benadeelden of zij die aanzienlijke kosten gemaakt hebben voor preventie vele, vele maanden, zo niet meer dan één jaar, moeten wachten op terugbetaling. Dit is geen geloofwaardig uitgangspunt om tot een vlotte samenwerking tussen het beleidsdomein natuur en de veehouderijsector te komen.

Het Fencing Team

Er is een team van vrijwilligers, die hulp aanbieden om weiden wolfproof af te sluiten.
In eerste orde is er bij een reeks schapenhouders geen groot enthousiasme te bespeuren om wildvreemden op hun terreinen toe te laten.
Dit mede het gegeven dat er tussen de sectoren natuur en landbouw vanuit historisch perspectief een zeker wantrouwen bestaat, en dit is binnen de veehouderijsector nog mede aangewakkerd door de erg nefaste ervaringen de afgelopen jaren i.v.m. dierenwelzijn (en het illegaal, maar onbestraft binnendringen in bedrijfsgebouwen om te filmen).
Samenwerking moet in een geest van vertrouwen en openheid kunnen gebeuren; maar ook de kwaliteit van het geleverde werk moet in orde zijn. O.a. afsluitingen dienen op de perceelsgrenzen te worden aangebracht, hoe moeilijk dit ook is. Hier zijn meer afspraken nodig en begeleiding van deze teams door een landbouwdeskundige lijkt meer dan aangewezen.

Wolfproof zijn en vergoedingen

Het is al aangekondigd dat in de toekomst geen vergoeding meer zal betaald worden als de weilanden niet wolfproof zijn afgesloten. Wij verwijzen naar onze eerdere opmerkingen :
– Wolfproof, ja, mits alle kosten door de samenleving gedragen worden en niet op de nek van de schapenhouder vallen.
– Wolfproof ja, maar wat met percelen waar volledig wolfproof afsluiten quasi onmogelijk is ?
– Wolfproof ja, maar wat als de wolf leert dat hij dit type van afsluiting toch wel doorheen geraakt als hij snel genoeg is ?
– Wolfproof ja, maar wat bij extreme weersomstandigheden , als door storm, sabotage of stroompanne er geen elektriciteit op de afsluitingen zit?
– Wolfproof ja, maar wie zal hierover het eindoordeel vellen ? Dit kan niet alleen door natuur-gelinkte mensen gebeuren, een paritaire beoordeling natuur-landbouw is hier aan de orde.

Probleem-wolven

Last but not least !
Billie heeft ons dit voorjaar al geleerd wat een probleemwolf kan zijn.

Nu is er een probleem-wolven-protocol, maar vanuit de sector blijven daar bedenkingen omtrent bestaan.

Het protocol is gebaseerd op wetenschappelijke inzichten. Er wordt verwezen naar een rapport van F Van Bommel e.a.. Hiervoor werden 6 EU- landen gecontacteerd, Spanje en Portugal echter niet. Deze 6 gecontacteerde landen hebben samen een wolvenpopulatie van 6862 dieren. In Portugal leven er 400 en in Spanje 3000. In Spanje is er wolvenbeheer in meerdere regio’s. Waarom werden de ervaringen in deze belangrijke wolvenlanden in het onderzoek van het faunabeheer door Van Bommel niet besproken ?
Er is, zoals reeds eerder aangehaald, absolute nood aan objectieve en tegensprekelijke schadevaststellingen door een gemengde commissie natuur-landbouw. Analoog moeten ook de DNA-onderzoeken tegensprekelijk gebeuren. Alle schadegevallen moeten gerapporteerd en duidelijk geëvalueerd worden, mede om probleemsituaties tijdig op te sporen. Niet alleen schadegevallen op de weiden spelen mee, maar zeker ook het binnendringen in stallen om te doden moet bij een beoordeling zwaar doorwegen.
Nu is de beoordeling van al of niet gevaarlijke situaties in het protocol nogal omfloerst omschreven zonder duidelijke criteria of aantallen gevallen die tot een beslissing moeten leiden. Preventieve maatregelen verbeteren ?? Hoe? Verjagen? Straks is hij er terug ! Op welke concrete basis zal beslist worden te doden ?
Het echte probleem zal ontstaan op de dag dat er een wolf-mens confrontatie komt.
Wolven die overdag/’s nachts dorpskernen bezoeken of mensen observeren, zijn een voorteken van een probleemsituatie. De wolf is van nature uit mensenschuw. Door hem binnen de mensenpopulatie toe te laten, wordt hij mens-vereenzelvigd. Deze gedragingen worden doorgeleerd aan hun afstammelingen en/of binnen hun roedel. Vroeger was de mens een vijand van de wolf. Nu hebben we onszelf dermate regels opgelegd dat de mens geen gevaar meer betekent voor de wolf, en de wolf is voldoende intelligent om daar conclusies aan vast te knopen en zich minder schuw te gaan gedragen.
Er zijn momenteel voldoende TV-documentaires waar te zien is hoe een roedel zich gedraagt zeker op het ogenblik dat er een dier als prooi doodgebeten is en verorberd wordt. Dan gaat het er agressief aan toe. Als een wolf binnendringt in een kudde schapen, neemt hij de rol aan van heerser over de kudde, zowel over de levende dieren als over de kadavers. Op deze wijze leert hij ook de dominantie over prooien aan zijn roedel. Maar als op zo’n moment een mens nadert dan zal de wolf zijn prooi verdedigen en helemaal niet bang weglopen. Getuige hiervan een filmpje eind vorige week opgenomen in Glabbeek, toen een wolf zich tegoed deed aan een gestorven koe, die klaar lag voor Rendac.

Wat probleem-wolven betreft wordt algemeen de indruk gewekt dat wij in Vlaanderen nog teveel in een romantisch surrealisme leven (de wolf is bang) en ons verstoppen achter de algemene beschermingsregels van de EU. Maar in een reeks EU-landen is de situatie al zo uit de hand gelopen dat een afschotregime toegepast wordt.
Wat de regeling voor probleemwolven betreft is een vooruitziende en voorkomende beleidsvisie noodzakelijk om straks niet achter de feiten te moeten aanlopen , als het te laat is en er slachtoffers of gewonden te betreuren vallen. Realisme is geboden , de wolf is hier immers verdwenen omdat hij eeuwen terug teveel menselijke slachtoffers heeft gemaakt. We moeten niet bang zijn , maar wel vooruitziend en besluitvaardig.

Dierenleed

Schapenhouders zien door toedoen van de wolf hun dieren gedood worden of verwond. Het is aangrijpend dit mee te maken als veehouder voor dieren die je zelf heb opgekweekt en waar je dagdagelijks mee bezig bent.
In Vlaanderen worden blijkbaar voor dierenleed twee normen gehanteerd. Als in een slachthuis een varken met een gebroken poot wat onzacht van de vrachtwagen wordt geduwd, dan is het kot te klein en worden snel zware sancties opgelegd. Als een schaap nog niet geschoren is en het wordt warm dan loopt men het risico dat het dier op politiebevel opgeladen wordt.
Maar als de wolf elke nacht dieren doodt en onze landbouwhuisdieren niet alleen doodt maar ook voor zijn plezier gaat verwonden, zodat ze zwaar gewond verder moeten, dan wordt het plots , ook beleidsmatig zeer stil. En dan wordt dit als normaal vergoelijkt. Zouden we hier van twee maten en twee gewichten spreken ?

Algemeen besluit

Wij hebben in het gehele wolvendossier :
– Nood aan wederzijds respect natuur-landbouw en aan een paritaire benadering van de diverse beslissingsmomenten, wat tot meer vertrouwen zal leiden.
– Nood aan een krachtdadig beleid dat de noodzakelijke vergoedingen tijdig betaalt.
– Nood aan tegensprekelijke vaststellingen en afwikkeling van schadegevallen.
– Nood aan klare definities omtrent concepten als wolf-proof en als probleemwolf.
– Nood aan moedige besluitvorming niet alleen om mensen te straffen die de wolf iets misdoen, maar ook om de wolf te straffen als hij de mens teveel schade berokkent of voor teveel dreiging zorgt.
We hebben in deze toelichting het bewust niet willen hebben over de ethische, maatschappelijke en politieke vraag hoeveel geld de Vlaamse samenleving en belastingbetaler veil heeft/mag hebben om wolven binnen Vlaanderen te hebben. We kunnen alleen melden dat in Frankrijk er ongeveer 500 wolven leven (mits afschot wordt dit nu onder controle gehouden), maar dat de jaarlijkse kost aan vergoedingen, maar vooral aan preventie en omkadering , al enkele jaren na elkaar 80 000€ per wolf bedraagt. Dit kan aanleiding zijn voor een volgend debat, zeker in crisistijd.

Vzw Vlaamse Schapenhouderij (VSH)
Januari 2021.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *